Wstydliwa biała plama na liście obejrzanych filmów w końcu wywabiona. Obejrzałem "Taksówkarza" i już rozumiem dlaczego tyle osób go poleca. Obraz nakręcony ponad 30 lat temu zamiast trącić myszką jeszcze zyskał na aktualności.

Święta, Nowy Rok, długie weekendy - wszystko to pomaga odrabiać różne zaległości. Można przykładowo napisać odkładane w nieskończoność zadania na studia, ale pokusa wieczoru spędzonego w dobrym towarzystwie, przy trunkach, zakąskach i ciekawym filmie była zbyt silna.

Film ten znany jest szczególnie z kilku końcowych kadrów, gdzie De Niro paraduje cały zakrwawiony, z irokezem... no ale to kadry końcowe, więc nie napiszę więcej o nich. Szczególnie że o wiele ciekawsze jest pierwsze 3/4 filmu, czyli historia która kończy się tak dramatycznie.

Cała akcja skupia się na głównym bohaterze, który z początku wydaje się dosyć zwyczajnym, zmęczonym życiem facetem. Podejmuje pracę jako taksówkarz i całymi nocami wozi klientów. Jeździ tam gdzie inni nie zaglądają - Brooklyn, Bronx, Harlem.

Dość szybko okaże się, że Travis Bickle nie zamierza biernie obserwować jak jego miasto zalewa fala ludzkiego śmiecia. Były żołnierz marines nie radzi sobie z traumą po wojnie a miejska dżungla okazuje się równie nieprzyjemna jak ta w Wietnamie. Postanawia oczyścić miasto z brudu.

Obraz skupia się na pokazaniu jak główny bohater przekracza kolejne drzwi wiodące do szaleństwa, jak przygotowuje się do 'misji', pogrążając się w psychozie i osamotnieniu.

Film wywarł na mnie spore wrażenie. Świat w nim pokazany wcale się nie zestarzał, można by nawet powiedzieć, że to co 30 lat temu było wynaturzeniem i szokiem dziś jest normą - widzimy ją za oknem, w wiadomościach, gazetach. Obraz ma w sobie to ulotne coś - nie wiem czy to zasługa świetnej roli Roberta de Niro, nocnych zdjęć Nowego Jorku, niesamowitej muzyki czy przykuwającej do ekranu fabuły. Czułem się jak na seansie filmu z pogranicza Pulp Fiction i onirycznych wizji Davida Lyncha.

Rzadko piszę tyle o filmie - wolę je oglądać niż recenzować, ale ten naprawdę gorąco polecam.

W zalewie disneyowsko-pixarowskiej przeciętności Kung Fu Panda jest na tak wysokim poziomie, że z przyjemnością wrzucę tę płytkę po raz drugi do odtwarzacza.

Bycie ojcem ma wiele dobrych stron, jedną z nich jest odrobienie zaległości z bajek. Króla Lwa nadal nie obejrzałem, ale mam już 'na półce' i wkrótce żona przestanie się ze mnie śmiać z tego powodu. Nieco przypadkowo obejrzałem za to Kung Fu Pandę.

Od początku zaskakuje jakość animacji i styl - przechodzący płynnie od mangowego, płaskiego do scenerii w pełni trójwymiarowej i perfekcyjnie dopracowanej. Każdy szczegół, ruch, mimika, detal jest dopieszczony jak rzadko. Coś takiego możemy spotkać naprawdę w nielicznych produkcjach, osobiście ostatnio widziałem taki poziom w Ghost In The Shell 2.

Fabuła jest śmieszna, wciągająca, nie nazbyt moralizatorska, ale też nie głupia i pusta. Polecam serdecznie, dla dużych i małych dzieci.

Notka patykiem pisana bo i film oglądałem półgębkiem.

Snuje się Will po ulicach, snajperkę taska, do psa się czasem odezwie, poszaleje autem po ulicach Nowego Jorku. Czasem jakiś wirus zbada.

Nuda panie. Dłużyzna. Wykorzystano nieźle scenografię, spisał się operator, ale scenariusz jakoś (copyright szwagierka Kasia) dupy nie urywa.

Mozna spokojnie sobie odpuścić albo pożyczyć jeszcze raz 28 dni później, lub kontynuację. Tam przynajmniej borostwory zmutowane jakieś takie bardziej niefajne bo mniej komputerowe.

Dobra rola psa :).

Wybraliśmy się do legnickiego Piasta na film Nieznajoma, bo reżyser podobno dobry, bo recenzje internautów pozytywne, bo mglisto, szaro i mży.

Na seans przyszły 2 osoby, licząc z nami, więc grzecznie poczekaliśmy 5 minut, aż przyszły jeszcze dwie i film mógł zostać wyświetlony (ciekawe od ilu osób im sie opłaca i jaką część sezonu dokładają do interesu).

Obejrzałem w końcu "ten dokument http://www.imdb.com/title/tt0379225/. Nie jestem wstrząśnięty, ani specjalnie nawet zaskoczony tym co zobaczyłem. Po filmach Michała Moore'a (który tu występuje jako gość) z ostrożnością podchodzę do takich rewelacji.

Jednak przyznać muszę autorom, że wzbudzili we mnie ogromną ciekawość, chęć zweryfikowania tego co mi pokazali i opowiedzieli.

No i pan Bourne powrócił na nasze ekrany. Nie będę specjalnie się nad nim znęcał - film jak film. Prawie jak Bond można by rzec, nawet nazwisko podobne. Cała ta pangalaktyczna intryga, bieganie po dachach, walki i strzelaniny - wszystko to już gdzieś widzieliśmy. Sprawdza się motto, że "prawie robi wielką różnicę".

Jeden wieczór i dwa filmy - to naprawdę powyżej naszej średniej oscylującej w okolicach 0.001 filmu na tydzień. Ale do rzeczy.

28 dni później było sporym zaskoczeniem. Oto film o było nie było zombiakach (no dobra - zarażonych wirusem zmieniającym ludzi w agresywne potwory zjadające innych ludzi) odnosi całkiem znaczący sukces. Na dodatek krytycy i widownia oceniają że wniósł on nieco świeżości do gatunku.

Raz na 2-3 tygodnie udaje się coś nam wspólnie z Magdą oglądnąć. Tym razem do czytnika trafił kinowy film o żółtej, wyłupiastookiej rodzince. Przyznam, że dawno się tak nie bawiłem i wielka szkoda, że simpsonów nie pokazują w żadnej telewizji do jakiej mam dostęp, kolejne sezony się kręcą a film na pewno zyska tej serii nowych fanów.

Wykosztowałem się (5zł) i wypozyczyłem "Everything Is Illuminated http://www.imdb.com/title/tt0404030/, a na drugi dzień leciało na Cinemax 1, ale nic to, warto było bo:

1)świetny film,
2)świetna historia,
3)pośmiać się i popłakać można,
4)sceny dodatkowe (niewykorzystane w filmie) - czyste szaleństwo twórców, aż dziwne że żaden oszołom nie zgłosił tego jako obrazę swojej (krystalicznej) moralności...

Ostatnio jakimś cudem obejrzeliśmy wspólnie z Magdą kilka filmów. Cudem bo Emilka chyba w końcu nauczyła się zasypiać w miarę regularnie po wieczornej kąpieli i mamy swoje 3 godzinki wolnego po 20, które idealnie nadają się na kolację i jakiś film.