Dziś pierwszy tekst o odmiennych stanach, jakich czasem każdy człowiek doświadcza. Nie chodzi tu bynajmniej o nirwanę osiągniętą poprzez ogólnodostępne środki odurzające, a raczej odczucia, emocje, doznania, które ciężko sklasyfikować i odtworzyć za pomocą czegokolwiek.

Zaczytanie to stan, który przytrafiał mi się najczęściej w technikum. Czasy były ciężkie, internet sączył się z modemu w tempie 32kbps, strony wyglądały jak dokument w Wordzie (czasem to były strony robione w Wordzie, tudzież FrontPage), w telewizji dominowały filmy, które i tak każdy już widział na VHS, niewiele było do roboty a spać się nie chciało.

Nocne czytanie to było coś. Jak już się człowiek przemógł i przetrzymał tę 22-23 to potem można było chłonąć literki do rana, oczywiście tylko jeśli miało się książkę wartą grzechu.

Z takich pamiętnych pozycji, szczególnie miło wspominam “Grę Endera”, Orsona Scotta Carda. Powieść przeczytałem w jedną noc, co jak na mnie było nie lada wyczynem, bo zawsze czytałem raczej powoli.

Inne książki, które nie dały się nijak odłożyć, mimo coraz późniejszej pory, to np. W pustyni i w puszczy, Obłok Magellana Lema, Ubik P.K.Dicka, czy Limes Inferior Zajdla.