Ostrzyca – śląska fujijama. Tym razem zupełnie bez planu, znienacka, po niedzielnym śniadaniu padło sakramentalne “jedźmy gdzieś”. Potem uściśliliśmy – gdzieś za Złotoryję bo tam ładnie. A potem (pomogła nam książka o zakątkach polski z Readers Digest – jednak się czasem przydaje) znaleźliśmy akapit o wygasłym wulkanie tuż obok nas.

“Trzeba to sprawdzić!” zagaworzyła Emilka i po chwili jechaliśmy przez lasy i pagórki w kierunku Proboszczowa, skąd jest najlepsze (jedyne?) podejście na Ostrzycę.

Podejście okazało się rzeczywiście przemiłe – po kilkunastu minutach dotarliśmy do kamiennych schodków wiodących prosto na szczyt. Pół litra potu wyżej podziwialiśmy panoramę okolicy. Z wulkanu!

Pewnie się zastanawiacie “jak z wulkanu? jak kilkaset stopni? z wózkiem?!”. Żadnego wózka! Wystarczyło nosidełko, które kupiłem dosłownie dzień wcześniej na urodziny Magdy :). Okazało się bardzo wygodne, emilka całą drogę na szczyt przespała bujana na brzuchu mamy, a powrotną – taty. Wygodne, nie męczące i w ogóle super zakup, nie ma porównania do chusty bebelulu, lulu czy innego hamalulu :).

Aha – niestety nie będzie zdjęć bo nasz aparat akurat zjadł baterie. Śląski wulkan na kilku bardzo ładnych fotkach możecie podziwiać np. na fotogalerii Jacka Krywulta. Więcej o wulkanie przeczytacie na kaczawskie.prv.pl.

UPDATE – jednak zdjęcie będzie – ostatnio przechodziliśmy obok Ostrzycy, i na horyzoncie mignął nam nasz wulkan, więc pstrykłem mu fotkę :)