Czasem człowiek nawet nie wie że coś potrafi, zanim tego nie spróbuje.

Mama i tato często czytali mi do snu, a babcia żeby mnie czymś zająć przez cały dzień pokazywała mi literki i cyferki, chociaż nie chodziłem jeszcze do szkoły.

Tego wieczoru rodzice oglądali jakiś film i zapomnieli o mnie, mi nie chciało się wcale spać, a książka leżała sobie przy łóżku. Wtedy kolejne przygody mojego ulubionego bohatera były co najmniej taką rozrywką jak najnowszy odcinek ulubionego serialu, nie mogłem się doczekać!

- Poprzeglądam sobie obrazki chociaż, kurczę – pomyślałem!

Zacząłem jednak patrzyć na te znaczki obok obrazków i kombinować – skoro to jest B, a to jest Y, potem mamy Ł, a na końcu O, to chyba było nie było jest to słówko “Było”, prawda? No to zabierzmy się za kolejne, proste bo dwuliterowe. A potem kolejne i kolejne.

Od literki do słowa, od słowa do zdania, od kropki do kropki, mogłem już samemu sobie śledzić historię Cudaczka Wyśmiewaczka, bez pomocy mamy i taty. Zanim się zorientowałem że potrafię czytać, minęło chyba z pół strony.

- O kurczę, ale fajnie! – zamamrotałem do siebie lekko oszołomiony. Dotarło do mnie że właściwie to znam większość literek (dzięki babciu!), więc dlaczego miałbym nie umieć?!

To było niesamowite wrażenie – setki innych światów, zawarte w książek na półce, czekających abym mozolnie cedząc sylaby je odkrył. Nigdy nie zapomnę tego uczucia. Od tego czasu nałogowo pochłaniam więcej i więcej książek, gazet, pism i wydruków.

Jestem uzależniony od wielu rzeczy, ale od czytania chyba najbardziej.